Waar blijft de banh mi?

6-5-2009

De foodkaternen van New York Magazine en The New York Times proberen elkaar altijd vliegen af te vangen. Wie is de eerste die rapporteert over de nieuwste epicurieuze scheet van chef David Chang? En wie heeft het uitputtelijkste oorsprongsverhaal over typisch Amerikaans culinair historisch erfgoed als, pakweg, de eggs benedict of de reuben sandwich. Al een paar weken bieden de twee tegen elkaar op met betrekking tot achtergrondverhalen over het Vietnamese broodje met de naam banh mi. Over waar je in NYC de beste koopt. Hoe hij Amerika binnenkwam. En wat er van origine wel en niet op thuishoort. Foodbloggers en twitteraars doen het allemaal nog eens dunnetjes over op internet en intussen rijst bij mij de vraag: Waarom hebben wij geen banh mi? Wij hebben sinds de jaren zeventig, toen de verschrikkelijke beelden van Vietnamese bootvluchtelingen ook onze televisieschermen domineerden, toch ook onze Vietnamese gemeenschappen?
Nederland is bij uitstek een broodjesland. Restaurateurs kunnen proberen wat ze willen, de gemiddelde Nederlander eet tussen de middag gewoon zijn eigen broodtrommel leeg of haalt ergens een broodje. Toch besloten de hier neergestreken Vietnamezen ooit om niet het broodje banh mi, maar de Vietnamese loempia aan onze straatvoedselcultuur te doneren. Geen markt of er staat wel een karretje waar vers (maar niet altijd in vers vet) gefrituurde loempia's grif van de hand gaan. Ok, we laten ook graag van alles in het frituurvet glijden, maar toch...
Wat is er aan die typische Vietnamese baguette volgestouwd met pikkels, uien, komkommer, koriander, jalapeño pepers, hardgekookt ei, tofu, vlees, kip, Vietnamese ham of paté en een mayonaise-achtige saus, dat Vietnamezen denken dat die hier niet zou aanslaan? De saus? De pikkels? Die behoren allebei al heel lang tot ons eigen culinaire erfgoed. En de verse worteltjesjulienne, de koriander en komkommersnippers passen perfect in onze gezondheidszucht. Bovendien: méér is bij Nederlanders sowieso beter. Wat hier het dichtst bij een broodje banh mi komt, is het - overigens ook heerlijke - Surinaamse pistoletje met bijvoorbeeld kippenlevers, Mme. Jeanette pepers en pikkels. Dat moet toch intussen wel het voorwerk hebben gedaan voor een stevige banh mi rage in de lage landen?
En nu we het er toch over hebben: Kan iemand me uitleggen waarom we zo weinig echt goede Marokkaanse restaurants hebben? En waarom trendy Turkse eettentjes met een zaklamp te vinden zijn? Waarom wij vrijwel geen Koreaanse restaurantcultuur kennen? En er niet op elke hoek van elke straat een Surinaamse toko zit?
En vooral: wie er in dit gastrogat gaat springen?
(foto: banh mi, fancywebs, flickr)