|
|
 |
|
|
|
|
|
|
De gastronomische tijdreis begon met uit de vergetelheid gerukte pre-industriële groentes, die ooit in de Hollandse poldernivellering massaal het loodje legden tegen gemakkelijker teelbare varianten met grotere opbrengst (zoals het gifbintje). Hardnekkig ‘vergeten’ genoemd, hoewel inmiddels allang weer herinnerd. En sindsdien was het de beurt aan zo'n beetje alle denkbare vergeten producten - van cocktails tot koffie, kaas en wijndruiven. Retro of vintage food, de nieuwe foodklassiekers. Hoe verder terug in de tijd - van de Romeinen tot de oertijd - hoe beter.
Nu 'vergeten groenten' weer massaal worden herinnerd, liggen ze zelfs bij C1000 in de schappen en heeft ook Hak ze achter glas gezet. Maar het graven in het collectief culinair geheugen heeft nog veel meer losgewoeld dan alleen aardpeer en pimpernel. Zo keerden wijnboeren in hun voorouderverering terug naar vergeten druiven als de Italiaanse sagrantino en aglianico en de Franse petit verdot en bottelen ze met hernieuwde trots vergeten wijnen als lambrusco; stoppen koffieboeren vergeten koffiebonen in de grond en stirren (not shaken) mixologists vergeten cocktails als de Manhattan. Ook herinneren Britten zich ineens weer dat ze vroeger eigenlijk goed waren in kaas maken en maken ze weer zelf wrongels, in plaats van Franse klassiekers in te voeren. Thuisdrinkers grijpen intussen naar vergeten drankmerken als Hartevelt (jenever) en Hoppe (vieux!).
Zo geeft de vintagefoodtrend nieuwe impulsen aan zo'n beetje alle bestaande foodtrends. Het verlangen naar retro-eten heeft te maken met het verlangen naar de ongecompliceerde tijd van vroeger toen geluk en eten nog heel gewoon waren en we niet letten op calorieën, hi- en low-carbs en inhoudsstoffen als antioxidanten, zoals Michael Pollan ondermeer beschrijft in zijn boek In defence of food (ook geschreven als In defense of food). Daarin propageert hij een terugkeer naar de tijd waarin mensen vanuit hun oergevoel precies wisten wat goed was om te eten en wat niet. En hij pleit er dan ook voor niets te eten wat onze oma's ook niet zouden eten. Ergo: enkel door de industrialisering van ons eten in de vergetelheid geraakte ingrediënten. Die nu dan ook massaal door vintage producenten worden aangemeld voor een officiële herkomstbescherming. Van de Engelse Stilton kaas tot de Napoletaanse pizza margherita en de Franse foie gras.
We weten het zeker: vintage food=fashion!
(foto: blauwschedige spekboon 'Blauhilde' en zoete appel 'zoet Ermgaarde' uit de moestuin van Nanny en Frans, Kootwijk)
Top 3 Vintage food:
1. (Overgroot)oma's nostalgische keuken: Tradities, nostalgie, klassiekers, geen keuken kan meer zonder het jarenlang op zolder vergeten beduimelde schriftje vol familierecepten sinds 1892, inclusief oma's kleding en haardracht.
2. Vergeten vlees, drankjes etc.: Nu alle vergeten groentes weer zo'n beetje zijn herinnerd, is het de beurt aan vlees c.s. Van onglet tot kopvlees. Vergeten cocktails doen het goed in de clubscene. Maar ook vergeten wijnen van vergeten druiven, vergeten koffie- en theesoorten, vergeten bieren, likeuren en jenevers. Kortom alles wat dankzij de industrialisering vergeten is, wordt weer opengeschroefd. Hoe vergetener des te beter.
3. De oer- of paleokeuken: Verder terug dan tot de oertijd lijkt onmogelijk en dus ligt er een mooie toekomst voor deze moeder aller moderne keukens in het verschiet.
Meer vintagefoodtrend onder de knop 'food & wine lingo'.
   |
|
|
Koop nu en grijp
nooit meer naast
de foodtrends!
Lees hier over
de eerste editie
in Het Parool!
|
