vrekkenchic

Nog nooit is 'laag voedsel' door de fooderati zo tot high verheven als nu. Van knapperige kippenvellen tot varkensbuik en de aardappel. Dankzij de recessie is niet alleen de monetaire klok vijftig jaar teruggezet, maar zijn tegelijk de foodtrends gereset naar het era van oma's (boeren)basiskeuken. Sinds recessie ontegenzeggelijk wereldwijd de belangrijkste ontwikkeling is, zien we vertalingen in mode, design, reclame en zeker niet in de laatste plaats in food. Lingo als 'recessionista', 'chiconomics', 'haut bohémien', 'NFP' (New Faux Poor), 'thrift chic', 'recessiechic', 'barefoot chic' en 'nostalgie de la boue' beheerst na tijden van overdaad en bling de mode- en foodkolommen. Vintagewinkels doen dan ook goede zaken. En foodmagazines ruimen hele katernen in voor goedkoop en basic thuiskoken.
Ook de horeca is veranderd van een verkopers- in een kopersmarkt. Neofastfoodtenten serveren de toestromende consumenten een trendy maal tegen recessieprijzen. Middenklassers bieden recessiemenu’s aan en zelfs toprestaurants gaan terug naar de basis, of laten de klant bepalen hoeveel hun diner waard is. In restaurant Cuba Libre in het Limburgse Vijlen 'onderhandelingsmenu' gedoopt. Ze geven hun michelinsterren terug, serveren laagdrempelige drunches, bieden de mogelijkheid tot shared dining en openen in de kelder of op zolder een sandwich- of edelsnackbar. Brits foodjournalist Nick Lander voorspelt zelfs het einde van de term 'restaurant', vanwege de inmiddels ongewenste luxe, snobistische en dure bijklank. Het zogenaamd comfort food dat tegelijk troost en vult, vervangt intussen op de menukaart steeds meer de hap-slik-weg luxefranje. En de arrogante 'ik-ben-eigenlijk-acteur/model/popsterhouding' van de bediening maakt plaats voor service- en klantgerichtheid.
Voor de thuismarkt bestaan er websites en kookboeken die leren hoe (over)grootmoeder in recessietijden met restjes kookwonderen verrichtte. Ze gaan in deze magere tijden als rauwe bonen over de toonbank. De enige die nog echt goede zaken doen zijn de supermarkten. Juist ook met hun duurdere kwaliteitsproducten, want kwaliteit willen we (voorlopig nog) niet laten varen. En dus blazen we het stof van die tot nog toe zelden gebruike profi keukenapparatuur en gaan thuis uitgebreid rustiek uit eten. Speakeasy chic, recession gourmet en frugal dining heet dat in de States en vooral in recessieslachtoffer Engeland: eten als een koning voor bedelaarsprijzen. Vrekkigheid revisited.
Sommigen vrezen dat hiermee ook de biologische en duurzame ontwikkelingen in recessie gaan. Maar veel anderen zien in deze nieuwe situatie juist een kans om eindelijk een eco-duurzame ommezwaai in het denken van de consumens te bewerkstelligen. Wie weloverwogen koopt (en kookt), redt de planeet én zijn portemonnee. De nieuw ontstane levensstijl zou kunnen leiden tot nieuwe gematigde consumptiepatronen en hergebruikgewoontes en een eerlijker verdeling van het voedsel. Ook in foodtrends gaat de gouden regel op: De graaieconomie zijn dood is de planeet zijn trendbrood.
Recessie betekent letterlijk 'teruggang'. Na een periode van overkoken, scheiden we nu het snobistische, vervuilende en energievretende kaf van het koren en gaan terug naar de basis. Hopelijk zonder dat dit ten koste gaat van duurzaamheid, smaak, gezondheid, eerlijkheid of kwaliteit. Want is de basis goed, heb je geen franje nodig, zo prediken niet geheel toevallig alle heersende trends al een tijdje. In food en ver daarbuiten. Just what the doctor ordered.
(foto: Eerlijk 'laag' basisvoedsel komt tot grote hoogten: kalfslever, gebakken aardappelen, salade van Le Puy-linzen en ajuinkonfituur)

Top 3 vrekkenchic:
1. DIY (Do It Yourself): Zelf rustiek & authentiek belevingskoken, brood bakken, groenten verbouwen en/of rapen in het wild plus bier, koffie of thee brouwen, scheelt fundamenteel in de kosten. Nou ja, het kost tijd, maar laat dat nou het enige zijn dat we in een recessie ineens weer wél in overvloed hebben.
2. Eten voor half geld: Wat in de horeca begon als een middel om tijdens de recessie klanten te blijven trekken, is uitgegroeid tot een nieuwe levenshouding. Het is hip om goedkoop te gaan. Geen verspilling meer, ook niet van geld. En dus zitten de 'early bird' restaurants ineens vol met de trendy scene in plaats van de lokale bejardensoos.
3. De nieuwe gezamenlijke vrekkigheid: In plaats van met truffels geïnfuseerde coquilles in een champagnesabayon met saffraan, Madagascar vanille en bladgoud, flirten we met 'laag voedsel'. We stampen een eerlijke, rustieke eigenteelt aardappel volgens oma's vintage recept en drinken daarbij het liefst samen met onze hele (buurt)gemeenschap eigengebrouwen bier, thee of koffie of betrekken een en ander van de plaatselijke (bier)boer. Immers, de streekboerenfamilies zijn óók de designerlabels van het vrekkenfood. Sterker nog: zij zijn de voedselmessiassen die ons naar de Nieuwe Voedseltijd leiden.

Meer vrekkenchictrend onder de knop 'food & wine lingo'