Herken een culisnob

Het is een upcoming breed, voor wie het beste niet goed genoeg is. Hij is de redder van de kleine ambachtelijke winkel, waar hij (het is meestal een hij) zijn culinaire kennis spuit tegenover de ook niet onwetende verkoper en omstanders. En in restaurants trakteert hij tafelgenoten op culinaire (on)weetjes over de gerechten op het menu. De culisnob eet bewust, maar meer nog koketteert hij met zijn exclusieve voedingspatroon tegenover zijn omgeving. Want bewust eten is een statussymbool. Eentje met een verhaal. Want verhalen zijn de nieuwe luxegadgets.
Een culisnob (ook wel gastrosnob):

1. Heeft altijd zijn eigen Laguiole-mes (legendarisch zakmes uit de gelijknamige Franse plaats, hét onderscheidingsteken voor de culisnob) op zak. Én culizout én gourmetthee én een zilveren champagnestaafje...

2. Is allergisch voor alles wat niet VERS, AMBACHTELIJK, SEIZOENS- en STREEKGEBONDEN is of waarvan de herkomst onduidelijk of niet SINGLE is, maar dweept/koketteert daarentegen tegelijk met de FEBO-fabriekskroket.

3. Stopt de servet in de kraag of knijpt hem aan een halshanger met zilveren knijpertjes in de vorm van vorkjes. (En dat is niet voor niks, zie punt 4)

4. Eet als zijn geliefde scharreldier, met als verhaal dat je zo het best kunt proeven. Trakteert bovendien met volle mond zijn omgeving op een niet-aflatende stroom culiweetjes (verhalen, dus).

5. Een culisnob is op leeftijd (smaak vergt immers ervaring) en heeft altijd een edge: óf een gekke bril, óf een kussentje om de restaurantstoel mee te verzachten óf een ongewoon vervoersmiddel. Of alledrie.